NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
A niech to szlag!
Mamy tu bombę
Światła mrugają
Przecinamy przewód i...
Bomba tyka
Nasza bomba tyka
Tik-tak, tik-tak
Bomba tyka
Nasza bomba tyka
Mamy tu bombę
Tik-tak, tik-tak
Czerwony alarm
Przecinamy przewód i...
Pędzimy w dół i w górę
Po jezdni autami
Windą i schodami
Czasu coraz mniej już mamy
Gnamy, drgamy i latamy w lęku
A atomowa bomba tyka
Tik-tak, tik-tak
Mamy tu bombę
Czerwony alarm
Przecinamy przewód i...
Odbiorę cię po szkole, skarbie.
Kocham cię.
Dasz radę.
Wrócę jutro. Omówimy wszystko przed spotkaniem z prawnikami.
Nie musisz...
A ty nie musisz mówić, że nie muszę.
Po prostu...
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił.
Dziękuję.
Wszystko się okaże.
- Mogę? - Jasne. Dawaj.
Jutro o tej porze.
- Co robisz? - Daj spokój.
- Naprawdę to jesz? - Lubię wróżby.
Ty nie?
Chyba nie jesteś miłośniczką astrologii?
Jestem i wcale się tego nie wstydzę.
- Typowa z ciebie Panna. - No dobra.
W mojej rodzinie podajemy je osobie po lewej.
Jesteśmy tu sami.
Te wróżby mają dla mnie...
szczególne znaczenie.
Moja żona...
dała mi taką, gdy się poznaliśmy.
Stała się ważną pamiątką.
Zatrzymaliśmy ją.
Potem, gdy żona była w szpitalu,
znalazła identyczną.
Uznaliśmy to za znak.
Myśleliśmy, że będzie dobrze.
Z nią, z jej rakiem, z nami...
Musiałem być tylko optymistą.
Zapomniałem, że nie wszystkie wróżby są dobre.
Mogą mieć różne znaczenia.
A treść?
„Twój los niedługo się odmieni”.
I rzeczywiście.
Po miesiącu Eleanor już nie żyła.
- Przykro mi. Nie otwieraj. - Przepraszam.
Nie otwieraj.
Sprawiłaś, że teraz już muszę.
Na pewno dowiem się z niej, co się jutro wydarzy.
Nie. Oddaj, to...
Za późno.
Pusta. No jasne.
Oczywiście!
Boże.
Naprawdę wierzysz w te głupoty.
Przeczytać ci moją wróżbę?
Nie. Nie chcę...
„Twój przyjaciel otrzyma dobre wieści”.
To może oznaczać tylko jedno.
Kłamiesz! I to kiepsko!
Za coś takiego możesz stracić pracę.
Typowa Waga.
Zadzwonię do twoich przełożonych i powiem im, że...
Świetnie radzę sobie z klientami i ich wspieram.
Nie jestem już twoim klientem.
Pamiętam.
To z pracy.
Może to dobre wieści?
- Do jutra. - Na razie.
Dziękuję!
Cześć, Mariso. Wszystko gra? Późno już.
Co?
ZALETY / WADY
Sobota.
Jedyny dzień wolny od paniki.
Gotowy?
Super. Nie mogliśmy napić się najpierw kawy?
Ja już piłam.
Do dzieła.
Studia doktoranckie trafią do wad czy zalet?
Tu i tu.
Do zalet,
bo nie wymyśliłam niczego nowego po porzuceniu książki.
Miałabym czas na opracowanie nowego planu.
To mógłby być ten plan. Doktorat rzadko bywa czymś na chwilę.
Wada: studia mogłyby być tylko czymś na chwilę.
Nie wiem, czego chcę.
Wiem, dlatego robimy te listy.
Zgodziłem się na to po pijaku.
Pijesz? Nie planuj.
Wada: mogłabym stracić kolejne dwa lata życia.
Mogłabyś zrezygnować.
Więc po co w ogóle zaczynać?
- To nie ma sensu. - Wiem, ale...
Chyba miło mieć jakiś plan na najbliższe dwa lata.
Czy to nie zaleta?
Zapisałeś to?
Nie. Praca w fundacji...
To też praca zarobkowa.
Wiem, ale...
Wymaga innego poziomu zaangażowania niż studia.
Silverlake Conservatory of Music to świetna organizacja. Trudno o wady.
Pracując tam...
wykorzystałbym swój talent.
Rzuciłbym pracę w restauracji,
i miałbym sporo benefitów,
ale byłaby to praca na pełen etat.
Zabrakłoby mi czasu na twórczość.
Ale jest więcej zalet.
Pracowałbym dla przyjaciela.
Mógłbym dorabiać na lekcjach pianina.
Dzięki temu znaleźlibyśmy lepszy dom niż te, które oglądaliśmy.
Jak tamten przerobiony garaż z wykładziną na suficie.
Zakryli nią plamy krwi?
Możemy też zostać tutaj.
I tak praktycznie jesteśmy tu sami.
Dantego nigdy nie ma.
Pamiętasz, jak ukrył się tutaj jego kumpel?
- Arthur? - Tak.
Dość szemrany.
Jeśli się wyniesiemy, to D też będzie musiał.
Sam nie opłaci czynszu.
Wróci do domu.
I tak często tam przesiaduje.
Skupmy się na tym, czego chcemy my, a nie on.
Wciąż się zastanawiam.
Cóż...
obejrzymy dzisiaj osiem domów.
W tym dom na drzewie w Glassell Park
i mieszkanie w dawnej lecznicy w Atwater.
Mówiłaś, że ten dom w Echo Park jest dla nas za drogi.
Tak, ale i tak powinniśmy tam zajrzeć.
Po co?
Żeby wyznaczyć cel.
Wspólne marzenie.
Po co mnie tu zaciągnęłaś?
Prawda?
- Też to czuję. - Jest tu nawet pianino.
Na ganku, ale zawsze.
Zabiorą je.
Rano nie zmieściło się do ciężarówki.
Ma kółka. Wystarczy je zepchnąć z górki.
Dwa pokoje. Jeden dla nas, a drugi na studio.
Ty mógłbyś grać, a ja rysować. Idealnie.
W jednym z pokoi moglibyśmy też składować listy od skarbówki.
Nie stać nas na wynajem.
Zaproponujmy mniej i dołączmy list do właściciela.
Rozejrzyj się.
Ci ludzie nie kupili okularów w aptece.
List w niczym nie pomoże,
chyba że pochwalimy się w nim sprzedażą nowego serialu.
- A może pogadam z mamą? - Jasne.
Na zawsze pozostaniemy jej dłużnikami.
- Mogę przyjąć posadę. - A ja pogadać z mamą.
Wtedy dowie się o doktoracie.
To nic takiego.
Tylko spełnienie naszych marzeń.
Prawda?
Wyraźmy zainteresowanie. Nic się nie stanie, jeśli się nie zgodzą.
A teraz mnie pocałuj. Pośredniczka nas polubiła.
Zadzwonię, gdy wyjdę od taty.
- Dziękuję. - Ja również.
Jak wygląda dom Polly?
- Nie wiem. Jak ona. - Czyli...
pełno tam łapaczy snów i dzwoneczków,
a mydło w łazience wygląda jak kamienie?
Do tego niestosowne bibeloty i...
Urocze. Nie.
To ciepłe, wyraziste wnętrze.
Bez nadęcia.
Myślę o studiach doktoranckich.
Uczyłeś się reakcji od mamy czy ona skopiowała ją od ciebie?
A może wypracowaliście to razem?
Wydaję z siebie taki dźwięk, gdy zastanawiam się nad odpowiedzią.
Co ty na to?
Myślałem, że chcesz czegoś więcej.
Bogatego życia.
Mam bogate życie.
Masz 26 lat.
Nigdy nie oddaliłaś się od rodziców.
Co ma dzieląca nas odległość do...?
Nie chcę, żebyś musiała z czegoś rezygnować.
Coś trzeba wybrać. Nie mogę mieć wszystkiego.
Powinnaś chociaż spróbować.
Wyjeżdżasz gdzieś?
Nie, to mój nowy paszport.
Musiałem oddać stary, gdy mnie skazali.
Rebecca Sherman do Eleanor O’Brien.
- Proszę czekać. - Tato!
Już łączę.
Cześć, Eleanor.
- Chyba mam coś dla ciebie. - Cześć.
Słyszałaś o Lily Leeman?
Autorce książek dla dzieci? O tej niani?
Au pair.
Zmarła, a jej córka wznawia serię.
Mary, ilustratorka, jeszcze żyje,
ale skończyła już 90 lat i choruje.
Szukamy ilustratora, który mógłby wcielić się w Mary.
Większość odmawia.
Płacimy od ilustracji, a ty pracujesz anonimowo.
Musiałabyś przyjechać do Connecticut, tam mieszka autorka.
Ma domek dla gości. Ostrzegam, jest dość niezwykła.
- Także dlatego wielu odmówiło. - Ja...
Odpowiesz do końca dnia?
Musisz przygotować próbne rysunki.
Nie ma sprawy.
Świetnie.
Jestem w Chicago.
Przyślij rysunki do 17.00.
Twojego czasu, nie mojego.
Świetnie.
Zabieram się do roboty.
Dziękuję.
Co się stało?
Wszystko gra?
Tak.
Nie wiem.
A jeśli masz rację?
- Właśnie. - Co, jeśli masz rację?
- Co? - Co się stało?
Muszę lecieć.
Zadzwonię później. Kocham cię.
Cholera.
Halo?
Nie uwierzysz.
Mamy ten dom.
Ten w Echo Park.
Za mniej, niż proponowaliśmy.
Jeden z właścicieli uczył kiedyś muzyki.
Dorzucił pianino za darmo.
Dom jest nasz! Przyjąłem robotę w konserwatorium.
Udało się! Gdzie jesteś? Musimy to uczcić!
Nie cieszysz się?
Możesz znaleźć się
W starej chałupie
Możesz znaleźć się
Na drugim końcu świata
Możesz znaleźć się
Za kierownicą wielkiego pojazdu
Możesz znaleźć się W pięknym domu
Z piękną żoną u boku
Zadając sobie pytanie
Jak to się stało?
Faktom nie potrafię stawić czoła
Nic uspokoić mnie już nie zdoła
Spać chciałem, ale to był błąd
Nie podchodź, bo cię kopnie prąd
Psycho killer
Qu’est-ce que c’est
Lepiej uciekaj stąd
Zadasz sobie pytanie
Co robić dalej?
Zadasz sobie pytanie
Gdzie mój wielki pojazd?
Powiesz sobie
To nie mój piękny dom
Powiesz sobie
To nie moja piękna żona
Psycho killer
Qu’est-ce que c’est
Lepiej uciekaj stąd
Zaczynasz rozmowę I nie możesz jej skończyć
Wciąż poruszasz ustami Ale nic nie mówisz
Nie mam nic do powiedzenia Milczę jak głaz
Po co się powtarzać? Wystarczy raz
Upływają dni
Woda zalewa mnie
Upływają dni
Woda płynie pod ziemią
Porwie mnie smutek
W nieruchomą toń
Gdzieś pod skałami
Gdzieś pod ziemią
Upływają dni
Woda zalewa mnie
Upływają dni
Woda płynie pod ziemią
Porwie mnie smutek
Kiedy forsa skończy się
Raz w życiu
Woda płynie pod ziemią
Nic nigdy nie zmieni się
W ciąży?
Znowu?
Wygląda na to, że aborcja resetuje cykl.
Sama nie wiem.
Zabierzesz ręce z twarzy?
A trzymam je tam?
Co chcesz zrobić?
Nie dla mnie, nie dla nas.
Dla siebie.
Pójdę na studia.
Urodzę dziecko.
Wynajmiemy dom naszych marzeń.
Potem możemy mieć wszystko.
Zajęcia dla rodziców?
Dwanaście. Plus list od prowadzącego.
Odcinki wypłaty?
Dwanaście. I list od szefa.
Nazywa mnie wzorowym pracownikiem.
Choć nie zgadzamy się co do liczby spacji po kropce.
- Robi się jedną. - Dwie.
Między nami koniec.
Cóż, chyba...
nawrócę cię innym razem.
Nie spałeś?
Pracowałem, żeby odrobić
dzisiejsze wolne.
Potem poprawiałem oświadczenie.
Co sądzisz?
Przyszłam za wcześnie.
Powinieneś się wyspać.
Nie zasnąłbym.
Zawsze tak było.
Nawet gdy byłem mały, siedziałem do późna
przed koncertem albo recitalem.
Nie spałem też przed ślubem.
Przez cały tydzień.
Bałem się, że nie przyjdzie. Albo że...
ktoś zaprotestuje w kościele.
Nikt tego nie robi.
Opowiadaj.
Kiedy indziej.
Prawie zapomniałam.
Przyniosłam ci coś...
co chyba pasuje.
„Szczęście nie istnieje”.
To miłe, ale...
To też można odczytywać dwojako.
Właśnie to jest ciekawe.
Gdy się poznaliśmy, powiedziałeś mi, że wszystkie piosenki mówią o miłości.
O jej różnych wcieleniach.
Wszystko ma podwójne znaczenia.
Wiesz co?
Nigdy na to nie wpadłem.
Właśnie.
Ja też coś dla ciebie mam.
To.
SPOTKANIE UGODOWE
Bez ciebie nie doczekałbym tego dnia.
Dominic niedługo tu będzie.
Szykuj się, a ja sprawdzę podanie.
Szósta rano
Objąć cię chcę
Czy to koniec rozmowy?
Czy musi tak być?
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Teraz wiem, czego chciałeś
Ale za późno już
Chciałam dać ci swoją miłość
Wszystko na nic
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Myślałam
Że z nami koniec
Myślałam
Muszę pewność mieć
Dobrze?
- Tak. - Dodać coś jeszcze?
- Wszystko jest. - Super.
Tak się teraz ubierasz?
Trafiła ci się fucha.
Za kilka godzin mam spotkanie ugodowe.
Cholera.
Jesteś gotowy?
Posiedzę w jakiejś sali,
dowiem się, dlaczego mogę lub nie mogę być tatą mojego syna
i postaram się nikomu nie przywalić.
Jesteś na okresie warunkowym, jak ja.
Pójdziesz tam,
udowodnisz, że jesteś tatą
i wrócisz do życia.
Myślałem, że dziś wychodzisz.
Przyszły gliny.
Pytali, kto mnie pobił.
Jeśli im powiem, to przyznam,
że należę do gangu.
Mógłbym wrócić do paki.
Choć jestem ofiarą.
To naruszenie warunków.
Może nie byłem gotowy.
Słuchaj...
Może...
wciąż powinienem siedzieć.
To dlatego koledzy z paki mówili,
że lepiej jest za murami.
- Wiedzieli, że nie byli gotowi. - To nieprawda.
Gdybym był gotowy, nie zadawałbym się już z kumplami.
Pozwoliłbym Dee odejść.
Nie wmawiał sobie, że mam do niej prawo.
Nie przejmowałbym się tym, co myślą o mnie inni.
Skupiłbym się na tym,
co myślę o sobie samym.
Nikt tak nie potrafi.
Ty potrafisz.
Jesteś Sam.
Zdobyłeś rzeczy dla nas niedostępne.
Dom na przedmieściach,
dziewczynę marzeń...
Teraz...
zostałem z niczym.
Wcale nie.
To jeszcze nie koniec.
Mam przed sobą dwie różne drogi.
Muszę wybrać.
A Barry jest dla mnie najważniejszy.
Musisz spełniać swoje marzenia.
Inaczej Barry nie spełni swoich.
Ja też nie.
Odzyskaj mojego bratanka.
Niech dalej marzy.
Powiedz mu, że tatuś będzie kiedyś sławny.
Sam mu to powiesz.
Jasne.
Powiem mu.
Idę do prawnika. Wrócę później.
Spełniłeś wymagania urzędu.
Masz za sobą zajęcia, terapię...
Odwiedzałeś Barry’ego.
Brak przesłanek do odebrania ci praw rodzicielskich.
Co się dzisiaj wydarzy?
Usiądziemy razem: ty, ja, twoja teściowa,
ktoś z urzędu i prawnicy.
Zrobiłeś swoje,
teraz moja kolej.
Wykażę, że to ty, a nie twoja teściowa, powinieneś zajmować się Barrym.
Nie musisz niczego wykazywać. To prawda.
- Sam... - W porządku.
Rozumiem. Tak się tylko mówi.
Pokażę, że zmieniłeś sposób, w jaki wychowujesz syna.
Twój kuzyn stąd zniknął.
Wcale nie.
Wróci do domu.
Jego wyprowadzka miała pomóc Samowi odzyskać Barry’ego.
Największe zagrożenie miało zniknąć.
Zadbam, by zniknęło.
Zajmę się synem w domu.
Policja sądzi, że atak na Dantego ma związek z działalnością gangu.
Wiedzą o jego powiązaniach.
W ich oczach Dante jest recydywistą.
Nie zrobił nic złego.
Ani wtedy, ani teraz.
Wraca do domu.
Poprosimy o wymianę zamków.
Tylko opiekunowie mieliby klucze?
To nie idealne rozwiązanie, ale może się udać.
- Albo... - Jest jakieś „albo”?
Margot zaproponowano pracę.
- Skąd wiesz? - Stella się dowiedziała.
Miałam powiedzieć ci później.
Spójrz.
Dostała rolę w miniserialu HBO.
Jeszcze jej nie przyjęła.
Nie może występować o opiekę
i jednocześnie starać się o taką pracę.
Zmusimy Margo do wyboru pomiędzy Barrym i rolą?
Nieźle.
Sprawdzę to.
Widzimy się w urzędzie o 16.00.
Myślałam, że się ucieszysz.
Czegoś ci jeszcze nie powiedziałem.
Czekałem do dzisiaj, ale...
Skoro ty wiedziałaś o Margot, to ona na pewno wie o mnie.
Co takiego?
Pamiętasz wczorajszy telefon?
Dzwoniła Marisa. To jej zagrałem swoje piosenki. Załatwiła mi pracę.
Tak, pamiętam.
Pracuje z Santigold. To...
Znam ją.
Wydało się, jak mało o mnie wiesz.
Wybacz.
Spodobały jej się moje piosenki.
Co?
Jeśli wszystko się uda,
to będę z nią pracował.
Tyle że musiałbym pojechać z nią w trasę.
Dociera do ciebie to, co mi właśnie powiedziałeś?
Twoja ulubiona artystka chce z tobą pracować!
Mam powiedzieć Margot, że nie może wyjechać z miasta,
a potem zrobić to samo?
Opiekun Barry’ego nie może opuścić stanu.
Ale decyzja zostanie podjęta za was.
Natychmiast bym odmówił, gdybym tylko wiedział,
że Barry do mnie wróci.
Chcę zasypiać, słysząc, jak chrapie.
Chcę się potykać o jego buty.
Kupować dla niego mleko.
Zastanawiać się, czy się uczy,
czy tylko szuka Pokemonów.
Czy po wszystkim mogę na ciebie liczyć?
Tak, będę w biurze.
Nie.
Pytam, czy będziesz...
przy mnie.
Zawsze.
Cześć, Sam. Annette...
- Tato! - Cześć, młody!
Rety!
Co z twoimi włosami?
Babcia na pewno nad wszystkim panuje?
Owszem.
Za chwilę idziemy do fryzjera.
Tak? Do jakiego?
- Dobrego. - Czarnego?
Bez obaw.
- Kłócicie się. - Ależ skąd.
- Kiedy wrócę do domu? - Nie wiem.
Zapraszam.
Mogę porozmawiać jeszcze...?
Barry, ugryzłeś mnie?
- Nie. - Barry?
- Bolało. - Chcę do domu. Teraz!
Pójdziemy tam.
Chcę do domu, nie do ciebie!
- Już idziemy. - Babcia i tata
pójdą teraz porozmawiać, dobrze?
Chcę do domu! Tam było mi dobrze!
Chcę do domu!
To ostatnie spotkanie przed rozprawą,
na której może pan utracić prawa.
Zrobimy teraz wszystko, by tak się nie stało.
Zacznijmy od pana zatrudnienia.
Sam dostał awans. Został asystentem wiceprezesa wytwórni.
Mam listy od jego przełożonych.
Piszą, że to wzorowy pracownik.
To znaczy, że nie pojedziesz w trasę?
W trasę?
Sam dostał wczoraj ofertę od znanej piosenkarki.
Marzył o czymś takim, odkąd poznał moją córkę, dziewięć lat temu.
Szpiegujesz mnie?
To obowiązek moich prawników.
Nie jestem w trasie, prawda?
Jestem tutaj i chcę się zająć synem.
Wciąż rezygnujesz ze swoich marzeń,
chociaż nie musisz.
Barry jest bezpieczny.
Jest szczęśliwy i ma przy sobie bliskich.
Zapewnię mu wszystko.
Zadbaj o siebie, Sam.
Czy dla Barry’ego zrezygnujesz z roli dla HBO?
Tak, wiem o tym.
A może to Lourdes go wychowa, jak wcześniej Eleanor?
Nie przyjmę roli, jeśli Barry trafi do mnie.
Ty nie musisz spełniać marzeń?
Już je spełniłam.
Ty wciąż masz czas.
Myślisz, że moje marzenia są coś warte bez Barry’ego?
Ledwo mogę wstać rano.
Wiem, że ty też.
Wszędzie widzę ją.
Gdy wstaję, zasypiam,
gdy patrzę na ciebie...
A ty widzisz ją we mnie.
Nie mogę spełniać swoich dawnych marzeń.
Nie teraz.
Chcę mojego dzieciaka.
To jedyne marzenie, jakie mi pozostało.
Sprawy potoczyłyby się inaczej, gdybyś tylko przyjął moją pomoc.
Co pomyślałby mój syn?
Że ojciec nie potrafi go utrzymać?
Że go kochasz i zrobiłbyś dla niego wszystko.
Zaspokoję jego potrzeby.
Pewnych rzeczy mu nie dasz.
Świat potraktuje go inaczej niż ciebie.
Wiem, że go kochasz,
ale pewnych spraw nie naprawią pieniądze.
Bo nie jestem czarna?
Latami ignorowałaś swoje korzenie.
- Panie Hughes... - Wybacz, ale to prawda.
Barry ma mieszkać obok gangsterów?
- To jego korzenie? - Nie.
Czy Dante wciąż mieszka obok?
Tak, ale mamy plan...
Kurator pana Mendozy przysłał nam dziś oświadczenie.
Kuzyn pana Hughesa wróci do więzienia.
- Dokończy wyrok. - Chwila.
Co to znaczy?
Czy możemy...?
Co się stało?
Już po?
- Wiedziałaś o Dantem? - Co?
- Mam go odebrać. - Wraca do więzienia.
- Odsiedzi resztę wyroku. - Co?
Coś ty mu powiedział?
Wiem, że u niego byłeś.
Powiedziałem mu, że sobie poradzimy,
że mamy plan.
Nie prosiłem go o to.
Więc skąd to się wzięło?
Chcesz tylko tego, by cię dobrze traktował.
A kiedy ty potraktujesz dobrze jego?
Annette!
- Annette! - Sprawdź u Eleanor.
Ostatnio bawił się farbami.
- Margot? - Jest gdzieś w domu.
Znajdziemy go.
Lourdes zrobiła mu coś do jedzenia.
Nie było go w jego pokoju.
On uciekł.
FINAŁ
Data urodzenia i numer ubezpieczenia.
- Zwrócę ci. - Obaj wiemy, że tego nie zrobisz.
Dokąd się wybierałeś?
Na wakacje z dziewczyną.
Wie, że cię na to nie stać.
Płaciłem punktami.
Szkoda, że nie własnymi. Sąd wyznaczy datę rozprawy.
Wiem, jak to działa.
Co to za punkty?
Z kart klubowych AAA.
Traciły ważność.
- Nikt by nie zauważył. - A jednak?
Kolega się zorientował. Cholera.
Tacy jak my zawsze mają pod górkę.
Mów za siebie.
Nie jestem taki jak ty.
Nigdy nie myślałem, że wszystko mi się należy.
Chodźmy.
Odwiozę cię.
Zrób coś dla mnie.
Nie mów jej o tym.
- Coś wymyślę. - O kim mówisz?
Nellie ma nie wiedzieć.
Nie teraz, gdy spełnia marzenia.
Mówisz o studiach?
Nie, o zleceniu.
O propozycji pracy.
Co to ma znaczyć?
Tak sobie westchnąłem. Odwieziesz mnie?
Do Polly?
Dobra, jedźmy.
ODPISZ, GIGI
Co ty tu robisz?
Powiedzmy, że prowadzę badania.
- Boże. - Patrz.
- Czytałyśmy je, gdy byłaś mała. - Wiem.
- Gdzie je znalazłaś? - W szafie.
- Boże. - Niesamowite.
Na początku ilustracje były niejednoznaczne.
W kolejnych częściach stały się bardziej dosłowne.
Byłam za mała, by to zauważyć.
Są piękne, prawda?
Uwielbiałaś je.
- Przerysowywałaś je. - Naprawdę?
Coś nie tak?
Sama nie wiem.
Czuję, że...
Za każdym razem, gdy coś mi się układa,
pojawia się coś nowego,
a ja nie wiem, co robić.
Nie wiem, jak wszystko pogodzić.
A tego chcę.
Mówisz o studiach?
O nich też.
Zmieniłam zdanie.
Już wiem, czemu mnie namawiałaś.
Gdy myślę o najbliższych latach swojego życia,
chciałabym...
robić wiele różnych rzeczy.
Nie wiem tylko, czym się zająć...
w tej chwili.
Twoja babcia miała takie powiedzenie...
Poza tym nie mówiła do mnie po hiszpańsku.
„Hubo más tiempo que vida”.
„Hubo más”?
- Źle! - Nie ten czas?
„Hay. Hay más”.
Racja.
Czyli: „Masz więcej czasu niż życia”.
Czas płynie naprzód, a życie nie.
Kiedyś zabraknie nas obu.
Czego chcesz w tej chwili?
Co da ci spełnienie teraz?
Opierałam na tym swoje decyzje,
ale nie zawsze się udawało.
To ma jakiś związek z twoją książką?
Ten pomysł padł. Ktoś już coś takiego zrobił.
- Jak to w ogóle możliwe? - Racja.
To była książka o tobie.
W roku 2012 słowo „podobna” oznacza to samo, co „identyczna”.
Sama nie wiem.
Przeczytałaś ją?
Nigdy ci o tym nie powiedziałam. Byłaś na mnie wściekła.
Ale zrobiłam to.
Była cudowna.
Czułam, że była...
znacząca.
Nie ten czas.
Ta książka jest znacząca.
Wciąż istnieje.
Która godzina?
Prawie piąta.
Dlaczego to rysujesz?
SPOTKAJMY SIĘ W NASZYM DOMU
Któregoś dnia
Zbudujemy dom na wysokim wzgórzu
Ty i ja
Będzie aż lśnił
We dwójkę zamieszkamy w nim
Nazywać mogą nas
Parą z domku na wzgórzu
Któregoś dnia
Dodamy skrzydło lub dwa
Tamto i to
Pozmieniamy coś
Jak każda rodzina
Ale zawsze nazywać będą nas
Parą z domku na wzgórzu
Z ganku widok nasz
Na łąkę zieloną
Aż prosi się
By podziwiać go
- Gdzie on jest? - W domku na tyłach.
Dziękujemy za telefon.
A gdy dzieci opuszczą nas
Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
W ten sam widok wpatrzymy się
Tylko ty i ja
Nellie i Sam
Dawniej Jack i Jill
Nazywać będą nas
Bo zawsze nazywali tak
Parą z domku na wzgórzu
Jedenaście, 12, 13,
czternaście, 15, 16...
Jak się tu dostałeś?
Liczenie nie działa.
Nie jest mi lepiej.
Wróciłem do domu
i wcale nie czuję się lepiej.
Rozumiem.
Wcale nie.
Naprawdę rozumiem.
Siedem, osiem, dziewięć...
Dziewięć, dziesięć,
jedenaście,
dwanaście...
Dlaczego też liczysz?
Bo mój syn uciekł.
Nastraszył mnie.
Bałem się, że coś mu się stanie.
Zdenerwowałem się.
Babcia też.
Jesteśmy roztrzęsieni.
Może jeśli wszyscy zaczniemy liczyć,
to będzie lepiej.
Wróciłem do domu. To nie ucieczka.
Już tu nie mieszkamy.
Mama mieszka.
Mówiłeś, że zawsze będzie z nami,
ale już jej nie widzę.
Nie pamiętam nawet jej uścisku z paluszkiem.
Łapała mnie za rękę
i zawijała mały palec.
Daj rączkę.
W ten sposób?
Chodź do mnie.
Wróciłem tu, żeby ją sobie przypomnieć.
Ale nie mogę.
Nie pamiętam już nawet jej głosu.
Dlaczego?
Słuchaj, Bar.
Wcale nie musisz pamiętać, jak wyglądała
ani jaki miała głos.
Pamiętaj, jak się przy niej czułeś.
Będziesz to czuł coraz mocniej.
Boże, co robisz?
Kiedyś...
Wiem o ofercie pracy.
Miałam ci powiedzieć.
Może.
Naprawdę mogłabyś odmówić?
To na drugim końcu kraju, płacą grosze,
święta spędzilibyśmy osobno,
jestem w ciąży, nie podpiszę własnych ilustracji.
Rozejrzyj się.
Widzisz, co tworzymy?
- Nie chcę tego stracić. - Nigdzie się nie wybieram.
A to tylko dom.
Nie zburzą go. A ta okazja...
Coś trzeba wybrać. Nie można mieć wszystkiego.
To prawda, ale...
musisz mieć minimum.
To nam wystarczy.
Naszym rodzicom się nie powiodło,
bo chcieli mieć wszystko naraz.
My spróbujmy choć trochę.
Dowiemy się, na co nas stać
i wtedy damy z siebie wszystko.
Różne miasta to różne rzeczywistości.
Jedna rzeczywistość.
Będziemy się zmieniać.
Ja marzę, ty czekasz.
Przyjmę pracę w konserwatorium,
będę oszczędzał i ten dom będzie nasz.
Kiedyś.
Póki co, to będzie...
nasze marzenie.
Wspólne marzenie.
Do szczęścia wystarczy nam minimum.
A ty i ja to wszystko, czego trzeba.
Dokończymy spotkanie jutro.
Tym razem Annette posiedzi z Barrym w biurze Joanny.
Nie możemy tak tego ciągnąć.
Wiem.
Walczymy, żeby dowieść, że jedno z nas jest lepsze...
a prawda jest taka, że Barry potrzebuje nas obojga.
Jak to sobie wyobrażasz?
Mamy oboje rezygnować z marzeń?
Dwa domy, dwie szkoły... Znienawidzisz mnie za zbytki,
a ja ciebie za niedostatki.
Nie wiem.
Przestańmy myśleć, że musimy wybierać.
W końcu jakoś się dogadamy.
Potrzebuję twojej pomocy.
Wybacz, że dopiero teraz to mówię.
A ja potrzebuję twojej.
Bo dasz mu to, czego ja nie mogę.
A ja tak bardzo za nią tęsknię.
Przenocuj dzisiaj u mnie.
Naradzimy się przed jutrzejszym spotkaniem.
Jeśli moi prawnicy zaakceptują nasz plan...
to będzie już coś.
Kiedyś szukałem miłości w każdej piosence.
Przestałem. Teraz zastanawiam się, skąd się wzięła.
Wszystkie piosenki mówią o miłości.
Znajdziesz w nich wszystkie jej odcienie.
Ale dlaczego?
Dlaczego śpiewamy wyłącznie o miłości
i różnych jej odmianach?
Może jesteśmy romantykami?
Brakuje nam wyobraźni?
Mamy obsesję?
A może nie muzykujemy po to,
by coś poczuć?
Robimy to, bo uczucia nas wypełniają.
Uwalniamy je w jedyny znany nam sposób.
Pisz piosenki, chłopie.
To uczucie kryje się w nas wszystkich:
młodych, starych, bogatych i biednych.
Każdy z nas inaczej wygląda, mówi
i wszystko przeżywa.
Ale wszyscy kochamy.
Każdy z nas kocha i jest kochany.
Każda piosenka mówi o miłości.
Dlaczego?
Bo o czym mamy śpiewać, jeśli nie o niej?
Tylko ona się liczy.
To jedyne, co mamy.
Pa. Bądź grzeczny.
Dziękuję.
Baw się dobrze.
To dla ciebie.
Już tego nie potrzebuję.
Doświadczyłam właśnie wielkiego déjà vu.
A może smuci mnie twój wyjazd.
Wrócę.
Spędzę z tym malcem cały marzec.
Do tego czasu ja się nim zajmę.
Śpiewaj.
Ze smutku, z radością albo z wiarą.
Śpiewaj.
Otwórz usta, uwolnij pieśń.
Dzięki.
Na razie.
Pa!
Każdy ma swoją ścieżkę dźwiękową,
niepowtarzalną jak odcisk palca.
Ona nas definiuje.
Opowiada o tych, których kochaliśmy,
straciliśmy
i mamy nadzieję pokochać.
No dobra.
Zgadzam się. Każdy ma swoją ścieżkę dźwiękową.
Co jest na twojej?
Nie chcę cię zanudzać.
Śmiało! Po to tu jesteś.
Jak inaczej się poznamy?
Zagraj mi coś.
Tylko wyjaśniaj,
co te piosenki dla ciebie znaczą.
Od czego zacząć?
Od kawałka pierwszego.
Dobra.
Ma jakiś tytuł?
„Nellie i Sam”.
Graj.
Napisy: Aleksandra Basińska